Imagine...

Our planet floating silently in space.
Around it, a white dove flies--
forever circling. 
Every one hundred years, the dove's wing
Gently touches the surface of the earth.
The time it would take for the feathered wing
To wear this planet down to nothing
...is eternity.

Within eternity, time passes.
Within time, there is change.
Soon, the wing of the white dove
Will touch our world again.

The dawn of a new Century.

Time for a new beginning...

Now is eternity
At the break of
Dawn of a century
A thousand years
of joy and tears
we leave behind

Love is our destiny
Celebrate the
Dawn of a century
Let voices ring
Rejoice and sing
Now is the time

Now is eternity

امروز که یکی از روزهای تعطیلاتم بود فیلم midnight in paris ساخته ی وودی آلن رو تماشا کردم. خب فیلمی که وودی آلن ساخته باشه و در حد و اندازه ی اسکار باشه معلومه که فیلم خوبیه پس نمیخام نقد بنویسم و اصلن شاید نقد نوشتن بلد نباشم. بلکه حس و برداشت شخصیم رو مثل همیشه مینویسم.

داستان فیلم درباره ی یه نویسنده ی آمریکایی جوان نوستالژیکه که عاشق پاریس دهه بیسته و آرزوش اینه که با نامزدش بعد از عروسی به پاریس نقل مکان کنه, اما نامزدش علاقه ای به این کار نداره و اونا تو درک متقابل هم مشکل دارن که محور داستان البته این نیست. اونا برای یک سفر کاری همراه خانواده نامزدش به پاریس میرن.  یک شب که نویسنده ی جوان ما مست مست توی خیابونهای پاریس به تنهایی قدم میزد یه ماشین قدیمی جلوش نگه میداره و سوارش میکنه و میبردش به پاریس دهه بیست جایی که اون آدمای بزرگی مثل ارنست همینگوی و سالوادور دالی و پیکاسو رو ملاقات میکنه و حتی داستانی رو که در حال نوشتنش بوده میده به اونا تا براش ارزیابی کنن. هر شب راس ساعت نیمه شب اون ماشین در محل همیشگی اونو سوار میکنه و میبره به اون سالها.

اونجاست که دیدگاهش راجع به زندگی و نوشتن و حتی عشق کم کم عوض میشه و عاشق دختری میشه که معشوقه پیکاسو بوده و اون هم از قضا بسیار نوستالژیکه و عاشق صد سال پیش از زمان خودشه. یه جایی از فیلم این دختر هم همراه نویسنده ی ما به زمانی که خودش میخاد میره و آدمهای بزرگ اون دوره رو میبینه که اونا هم از پوچی زمانه خودشون و نسل جدیدشون شکایت دارن و عاشق پاریس دوران رنسانس هستن. نویسنده ما برمیگرده به زمان خودش و نامزدیشو بهم میزنه و در پایان با یه دختر ساده فروشنده که مثل خودش بدون چتر زیر بارون پاریس قدم میزنه همراه میشه و در پاریس سال 2010 زندگی و کارشو ادامه میده. 

همیشه به این فکر بودم که آدما تا بوده از زمانه ی خودشون و پوچی مردمشون شکایت داشتن و هیچ دوره ای در تاریخ نیست که بشر در اون اسیر نوستالژی نباشه و نخاد به گذشته های خوش برگرده. مادربزرگهای مادربزرگ ما هم همیشه به بچه هاشون میگفتن که دوره زمونه بد شده و مردم بی مهر و عاطفه شدن و ارزشها از بین رفته ولی حقیقت اینه که زمان مثل یه جاده ست که چشم اندازهاش تغییر میکنه و این دلیل بد بودن زمانه یا مردم نیست. هر کسی باید بتونه شیوه ی مناسب خودش رو توی همین نقطه از جاده پیدا کنه و با اسیر بودن در گذشته از حال خودش و چیزهای خوبی که میتونه همینجا داشته باشه یا بدست بیاره غافل نشه. وودی آلن به شکلی فوق العاده این تفکر رو به تصویر میکشه و اصولن فرق آدمای عادی مثل من با انسان هنرمند اینه که اونا میتونن این فکر و ایده رو به طرزی که هم زیبا باشه هم ملموس باشه هم منطقی و قابل پذیرش نشون بدن و آدمای عادی فقط حسش میکنن. 

غبار میروبم از در و دیوار اتاق کوچکم به استقبال بهار. چیزهایی را از زیر غبار سالها فراموشی بیرون میکشم تا به یاد بیاورم، چیزهایی را در جعبه میگذارم تا فراموش کنم. خوش به حال زمین که از دوباره و دوباره ها خسته نمیشود و سال به سال چنان نو میشود که باورش سخت است میلیارد ها سال نو شدن را تکرار کرده است...

کمند صید بهرامی بیفکن جام می بردار

                                               که من پیمودم این صحرا نه بهرام است و نه گورش

از این افکار و کرم های خورنده وجود ...

از این تماشا کردن و منتظر بودن ...

از این جماعت

از این قی های مکرر

از این نمردن های ملال آور

از این کرسی شعرهای من

از دغدغه های الکی

خسته ام

بد جوری خسته و دل مرده

پ.ن: خب که چی!به شماها چه.برو خودت رو راحت کن.

اینکه کسی رو دوست داشته باشی که دوستت نداره خیلی تلخه ولی...

ولی اینکه کسی با همه وجودش دوستت داشته باشه  که تو دوستش نداری میلیونها بار تلخ تره.

به قول حسین پناهی تا نظر شما چه باشد.

همه ما در زندگی چیزهایی رو از دست میدیم. گاهی چیزهایی که خیلی برای بدست آوردنش زحمت کشیدیم و گاهی چیزهایی که بدون زحمت یا بطور تصادفی وارد زندگی ما شدن ولی برای ما خوشایند بودن. از دست دادن چیزی یا کسی در هر حد و اندازه ای تلخه ولی همین تلخی گاهی قابل تحمله و گاهی آدما رو به سرازیری غیر قابل جبرانی سوق میده. گاهی چیزی که آدم از دست میده تمام دار و ندارشه. گاهی این دارایی پولیه که آدم با سگ دو زدن و جون کندن جمع کرده, گاهی این دارایی یک دوستی و اعتماد عمیقه که در یک چشم به هم زدن از بین میره, و گاهی یک عشق و رابطه س که آدم با تمام وجودش براش مایه گذاشته و حالا به هر دلیلی به نقطه ی پایانش میرسه. مقیاسی که اندازه تلخی و سوزش آدما رو تعیین میکنه این جور وقتا ارزش اون چیزه. به قول روباهه توی کتاب شازده کوچولو ارزش گل تو به عمریه که به پاش صرف کردی. عمر آدم به نظر من فقط به روز و سال نیست. عمر آدم عمق اون لحظه هاست که به پای این گلها صرف کردیم.

چند وقت پیش حقوق یک ماه کار و اضافه کاری عاطفه رو یکجا ازش دزدیدن. کاری که بیشتر بیگاری بود تا کار. مبلغش زیاد نبود اصلن ولی تمام چیزی بود که اون داشت. تمام دار و ندارش.  اون غصه خورد اما نه خیلی زیاد. بهر حال  میگن آدم وقتی توی پرواز هنوز زیاد اوج نگرفته باشه  از ارتفاع کمتری زمین میخوره و دردش کمتره اما وقتی خیلی اوج گرفته باشی معلوم نیست چیزی ازت باقی بمونه. یکی از فامیلهامون هم به تازگی رفیق جون جونیش نزدیک 200 میلیون ازش دزدیده و متواری شده. اینطور که شنیدم اگر نتونه اونو پیدا کنه خیلی چیزاشو از دست میده و چه بسا باید از هیچ شروع کنه دوباره. این خب سوزشش خیلی بیشتره. هم دوستی هم اعتماد و هم سرمایه ی یک عمر. سقوط از ارتفاعی خیلی خیلی بیشتر از مورد عاطفه.

همه ما این سقوط ها رو تجربه کردیم. هیچ خوشایند نیستن. چیزی که پر واضحه اینه که این ها همیشه اتفاق میفتن. ولی آدما نیاز به امید و دلخوشی دارن تا باز از نو شروع کنن. عاطفه یه همراه خوب داره که بودنش دلگرمش میکنه, دوستای خوبی که درکش میکنن. و اون فامیلمون همسری داره که عاشقانه میپرستتش و پسر کوچولوی شیرینی که امید دوباره بلند شدنه براش. بیایید برای کسایی دعا کنیم که هیچ دلخوشی برای دوباره بلند شدن ندارن.  

سمجتر از پیچک های باغچه که نه گل دارند و نه زیبایی، حلقه میزنم و میپیچم به درخت های سبز اطرافم. در عجبم از دستانم که تهی بودن خویش را انکار میکنند و دست از تقلای بودن بر نمیدارند. چه کسی دیده که روزی پیچکی درخت شود؟